اصلی ترین روش های تربیت فرزند

همین یعنی اینکه ، من ناز می خواهم ، من محبت یاب هستم، باید به من محبت کنید. وی به خانوادههای سهلگیر اشاره و خاطرنشان کرد: این خانوادهها یا دخالتی در تربیت فرزند ندارند که در این صورت فرزند متناسب با شرایط اجتماعی رشد میکند و یا با اهمیت بیش از حد به نیازهای فرزند، تمامی خواستههای او را پاسخ میدهند پس فرزندانی که در این خانوادهها رشد میکنند، متوقع هستند یعنی انتظار دارند شرایط اجتماعی مانند شرایط خانوادگی، همه نیازهای آنان را پاسخ دهد و اگر خلاف این باشد از نظر اجتماعی آسیب میبینند و دید منفی نسبت به جامعه در آنها ایجاد میشود. به گفته چهاردولی خانوادههای بیتفاوت خانوادههایی هستند که والدین بهدلیل مشغله کاری زیاد یا هر بهانه دیگری، به فرزند خود اهمیت نمیدهند پس فرزندانی منزوی و پرخاشگر در این خانوادهها رشد میکنند که استقلال فردی و اعتماد به نفس ندارند و هر جا که وارد شوند با ایجاد تنش، برای دیگران مشکل ساز خواهند شد. محیطی صمیمی ایجاد نماییم تا فرزند نوجوان ما بتواند آزادانه احساساتش را بازگو کند. آنها به این وسیله، نوجوان حساس و کم طاقت خود را مضطرب میسازند و درس ناسازگاری و خشونت را در عمل به آنها میآموزند. همچنین جابر بن عبدالله انصاری نقل میکند: امام باقر (علیهالسّلام) به من فرمود: بپرهیز از آمیزش در جایی که کودک ممیّزی تو را میبیند و آنچنان درک دارد که میتواند رفتار تو را برای دیگران توصیف نماید، جابر میگوید: عرض کردم یابن رسول الله، آیا این عمل صرفاً کراهت دارد؟

اما سؤال اینجاست که آیا در این زمینه تشویق تا چه میزان میتواند مؤثر باشد. چه بسا اجتماعیسازی و پایبندی به هنجارهای دینی و اجتماعی (تربیت دینی و اجتماعی) نیز از سن 6 یا 7 سالگی آغاز میشود. در همین راستا، در ادامه یکسری نکات کاربردی برای تربیت فرزند پسر را بر اساس گروههای سنی مختلف (تا سنین ۱۵ سالگی) مورد بررسی قرار میدهیم. وی ادامه داد: بهطور مثال اگر عضوی از خانواده به دیابت مبتلا شود، بر دیگر اعضای خانواده اثر منفی خواهد داشت پس اعضای این سیستم با کمک یکدیگر با هر عاملی که روند رشد خانواده را مختل کند، مبارزه میکنند. برای دریافت اطلاعات بیشتر در مورد حدود آزادی والدین در تربیت فرزندان در کانال تلگرام حقوق خانواده عضو شوید . اگر نوجوانی نتواند به والدین خود اعتماد بکند، به طور طبیعی از حوزهی اثرپذیری و تربیت آنها خارج میشود. درونیسازی آموختههای فرزندان برای عملی شدن را از شاخصههای تربيت قرآنی فرزندان رشد هماهنگ استعدادها به صورت همزمان، داشتن روشنبينی و بصيرت در شناخت معارف دينی و توجه به عناصر بينشی و اعتقادی و ارزشهای فردی و اجتماعی از ديگر شاخصههای تربيت قرآنی فرزندان است،نقطه ايدهآل در تربيت قرآنی را رسيدن به يك جامعه همراه با آرامش، پاك و امانتدار ومسولیت پذیر تربيت نيروهای معنوی و صالح با گذراندن آموزشهای لازم قرآنی، تبادل اطلاعات افراد تربيت شده، فرهنگی شدن افراد و بالا بردن فرهنگ امر به معروف و نهی از منكر در جامعه میتواند از روشهای لازم برای رسيدن به نقطه ايدهآل در تربيت قرآنی فرزندان باشد.

یکی از مهم ترین نقش های پدر در تربیت کودک آموزش نحوه رها شدن کودک از احساسات خود است. پدر و مادر دلسوز به منظور تربیت صحیح فرزندان خود باید کنترل اعمال، حالات و عواطف خود را جدی بگیرند و خویشتن را بیقید، آزاد، بیتعهد و بیمسئولیت احساس نکنند. تقویت می شود. هر بار پدر این کارها را می کند، نوزاد بیشتر و بیشتر با بو و صدای پدرش آشنا می شود که همین سبب خواهد شد بعدها با همان بو و صدا احساس آرامش کند. متأسفانه عدهی زیادی از پدران و مادران این مسئولیت را درخود احساس نمیکنند و کمترین توجهی به آن ندارند، به این ترتیب بسیار اتفاق میافتد که در حضور فرزندان خود مشاجره میکنند و گاه ممکن است کار را به جاهای باریکتر نیز بکشانند. به کار بردن اینگونه کلمات سبب میشود که فرزندان از همان دوران کودکی حریم ادب را جدی نگیرند. فرزندان به سان درختانی هستند که در آب و خاک خانه رشد میکنند و معمولاً متناسب با همان آب و خاک میوه میدهند.

به همین دلیل ، می توان گفت که تربیت فرزندان در کنار حضانت کودکان از جمله مهم ترین تکالیفی است که به عهده والدین قرار دارد . بنیاد اولیه تربیت قرآنی را می توان بر سه اصل اساسی دین « توحید، معاد، نبوت» بیان کرد. در این مقاله قصد داریم به بررسی این سوال بپردازیم که حدود آزادی والدین در تربیت فرزندان چیست و تا چه حدی والدین حق تربیت فرزندان خود را دارند . اهل بیت (علیهم السلام) با اینکه در چهارده قرن پیش می زیسته اند، اما در تربیت نسل امروز نیز نقش مهمی ایفا می کنند به گونه ای که با کاوش در روش های تربیتی آن بزرگواران می توان آنان را به عنوان مهم ترین الگوی تربیتی مربیان و والدین معرفی نمود. به او اجازه بازی دهید یا با او بازی کنید چرا که بازی کمک می کند تا کودک پیش دبستانی به بیان احساسات مانند شادی ، هیجان ، خشم و یا ترس بپردازد .

دیدگاهتان را بنویسید